.

دچار خیال پردازی های مزمنی هستم که گویا تمام نخواهند شد

وقتی از این زاویه اسمون رو نگاه میکنم, درچار نوعی مرگ میشم

زیبایی محسور کننده اش به حالتی باورنکردنی منو ازار میده

چی میشه یه موجود انقدر ناتوان میشه؟

وقتی حالت های زندگی رو تغییر میدم چیزهای جالبی رو میبینم

اما

من خدا نیستم

همینجا, درست توی یه گوشه ی تاریک کره ی زمین توی خونه رو مبل دراز کش به اسمون نگاه می کنم

"این حق من نبود"

واژه ها میچرخن و میرسن به این گوشه, به این نقطه, که این حق من نبود

"حق من"گم شده

یا شاید هم نابود شده

من دزدین رو بیشتر محتمل میدونم

هرچند شب از نیمه شب گذشته و من در وجود داشتن حق خودم ماندم!!!!